பொங்கல் - தமிழ்ப் புத்தாண்டு வாழ்த்து

பொங்கல்-தமிழரின் அறிவாண்மை விழா (பகுதி 1)

"பொய்யகல நாளும் புகழ்விளைத்தல் என்வியப்பாம்
வையகம் போர்த்த வயங்கொலிநீர் - கையகலக்
கல்தோன்றி மண்தோன்றாக் காலத்தே வாளொடு
முன்தோன்றி மூத்த குடி" - என்பது புறப்பொருள் வெண்பாமாலை ஆசிரியரின் அரும்பாடலாகும்.

இந்தப் பாடல் கூறும் கருத்து யாதெனில், "முற்காலத்தில் பேரோசையுடன் ஆர்ப்பரித்து எழுந்த மாபெரும் வெள்ளம் இவ்வுலகத்தையே மூழ்கடித்தது. அவ்வெள்ளம் நீங்கியபோது முதலில் மலை தோன்றியது. அதனைத் தொடர்ந்து, அதன் கீழ்ப்பகுதியான மண் தோன்றுவதற்கு முன்பதாக இருந்த காலக்கட்டத்தில் தோன்றி, வீரம் மிகுந்து விளங்கிய குடி எம்முடைய குடியினர். அக்காலக்கட்டத்தில் பிற குடியினர் எவரும் தோன்றியிருக்கவில்லை. இத்தகைய சிறப்புப்பெற்ற எமது குடியினர் பொய்மையை நீக்கி புகழ்பெற்று, நாளுக்கு நாள் சிறப்படைவதில் வியப்பு என்ன இருக்கிறது?" என்பதாகும்.

இந்தப் பாடலில் தமிழரின் தொன்மையும் வரலாறும் வீரமும் சொல்லப்பட்டுள்ளன. இவற்றோடு, கவனிக்கப்பட வேண்டிய செய்தி என்னவெனில், தமிழர் வாழ்ந்த மூன்று திணைகள் அதாவது நிலப்பகுதிகள் சுட்டப்படுகின்றன. 'கல்தோன்றி' என்பது குறிஞ்சி நிலம் தோன்றியதையும், 'மண்தோன்றா' என்பது மருதநிலம் இன்னும் தோன்றாததையும் குறிக்கின்றன. 'கல்தோன்றி மண்தோன்றா' என்பதற்கு இடையில் மறைமுகமாக முல்லைநிலத்தை இப்பாடல் சுட்டிக்காட்டுகிறது. குறிஞ்சி என்பது மலையும் மலைசார்ந்த இடமுமாகும். முல்லை காடும் காடுசார்ந்த நிலமுமாகும். மருதமானது நாடும் நாடுசார்ந்த நிலமுமாகும். இந்த மூன்று நிலப்பரப்புகளோடு கடலும் கடல்சார்ந்த நிலமுமாகிய நெய்தல் நிலமும், வறட்சியான பாலை நிலமும் சேர்ந்த ஐந்து நிலப்பகுதிகளைத் தமிழ் இலக்கியங்கள் ஐந்திணை என்று குறிப்பிடுகின்றன.

மனித நாகரிகம் தொடங்கியது குறிஞ்சி நிலத்தில்தான். குறிஞ்சிநில மாந்தன் காட்டு விலங்குகளை வேட்டையாடியும், தீக்கல்லால் எழுப்பப்பட்ட தீயில் இறைச்சியைச் சுட்டு உண்டும் குகைகளில் வாழ்ந்து வந்தான். முல்லை நிலத்தில், காடுகளில் விளைந்த காய், கனி, கிழங்குகளை உண்டும், மலைகளில் ஓடிய அருவிநீரைப் பருகியும் மக்கள் நாடோடிகளாக வாழ்ந்து வந்தனர். நாளடைவில் குழுவாக, கூட்டமாக, குலமாக வாழவும் உணவுகளைச் சேமித்துவைத்தும், விலங்குகளைப் பழக்கி பயணம் போகவும் கற்றுக்கொண்டான். அதன் பிறகு, மருத நிலத்தில் குடியேறி நிலையான குடியிருப்புகளை அமைந்துக்கொண்டு ஆடுமாடுகளை வளர்த்தும், பயிர்தொழில் செய்தும் வாழ மக்கள் கற்றுக் கொண்டனர். இங்குதான் பழந்தமிழர் தம் வாழ்வியல் நெறிகள், பண்பாடுகள், கலைகள், விழாக்கள், இலக்கியங்கள் ஆகியவற்றைப் பெருமளவில் உருவாக்கி வளர்த்துக்கொண்டனர். இந்தப் பழங்காலம் முதற்கொண்டு தமிழ் மக்கள் கொண்டாடிவரும் பண்பாட்டுப் பெருவிழாதான் பொங்கல் திருநாள். மருத நில மக்களின் மன வளர்ச்சியின் எச்சமாகவும் பண்பாட்டு உணர்ச்சியின் உச்சமாகவும் பொங்கல் விழா விளங்குகிறது. முற்றிலும் இயற்கையோடு இயைந்த விழாவாகப் பழந்தமிழர்கள் பொங்கலைக் கொண்டாடியுள்ளனர். இதுதான் வாழ்வு, இதுதான் நாகரிகம், இதுதான் பண்பாடு என ஒரு குறிப்பிட்ட வரம்பிற்குள் வாழத்தொடங்கிய காலத்திலேயே, அன்புணர்ச்சிக்கும் அறிவாண்மைக்கும் பொருத்தமான ஓர் விழாவைத் தமிழர்கள் கொண்டாடியிருப்பது நம்மை வியக்கவைக்கிறது.

உயிர்கள் வாழ வேண்டுமானால் உணவு தேவை. அன்றைய காலத்தில் உணவுக்காக மக்கள் பயிர்த்தொழிலையே நம்பியிருந்தனர். இன்றும்கூட பயிர்த்தொழிலே உலகநாடுகளின் உயிர்த்தொழிலாக இருக்கின்றது. ஆயிரம் தொழில்கள் தோன்றினாலும் பயிர்த்தொழிலால் மட்டுமே உலகம் நிலைக்க முடியும். அதனால்தான், 'சுழன்றும் ஏர்ப்பின்னது உலகம்' என்று திருவள்ளுவர் தொடங்கி 'உழவுக்கும் தொழிலுக்கும் வந்தனை செய்வோம்' என்று மாபாவலன் பாரதி வரையில் பயிர்த்தொழிலை ஏற்றிப் போற்றியுள்ளனர்.

இந்தப், பயிர்த்தொழில் செழிக்கவேண்டுமானால் நீர் வளமும் நில வளமும் வேண்டும். இவை இரண்டும் வேண்டுமானால் மழை பொழிய வேண்டும். மழை பொழிவதற்கு நீர் நிலைகளிலிருந்து நீரையெடுத்து ஆவியாக்கக் கதிரவனின் துணை வேண்டும். மேலும், தாவர வாழ்வுக்கும் வளர்ச்சிக்கும் கதிரவனின் ஒளி வேண்டும். மாந்தனுக்கு இயற்கையான மருத்துவ பாதுகாப்பையும் சூரிய ஒளி தருகிறது. இயற்கையின் இத்தனை கூறுகளையும் உணர்ந்திருந்த அன்றையத் தமிழர்கள் ஏற்படுத்திய பண்டிகையாகப் பொங்கல் நன்நாள் விளங்குகிறது. இயற்கையோடு இயைந்த தமிழர் தம் வாழ்வை நினைத்துப் பார்க்கையில் இன்றையத் தமிழர்களான நமக்குப் பெருமையாக இருக்கிறது. (பகுதி 2 பார்க்க..)

பொங்கல்-தமிழரின் அறிவாண்மை விழா (பகுதி2)

பொங்கல் விழாவில் சூரியனுக்குத் தனி இடம் தரப்பட்டு வழிபடப்படுகின்றது. உலகின் ஆதி சோதியாக விளங்கும் சூரியனைத் தமிழ் மக்கள் இறைமை உணர்வோடு போற்றினார்கள் என்பதற்கான நேரடியான சான்றைப் பொங்கல் விழாவில் காணமுடிகிறது. தமிழன் முதன் முதலில் ஞாயிறை(ஒளியை)தான் வணங்கியிருக்கிறான். ஞாயிறு எழுந்தால்தான் உலகில் எல்லாவகை இயக்கமும் செயலும் நடைபெறும். உலகின் நல்வாழ்வுக்குச் சூரியன் ஆதாரமாக இருப்பதால்தான், தை முதல் நாள் சூரியப் பொங்கல் என்று கொண்டாடப்பெறுகிறது. உலக இயக்கத்திற்கு மூலமாக இருக்கும் சூரியனுக்கு வணக்கஞ்செய்வதும் நன்றிசொல்வதும் தமிழரின் உயரிய பண்பாட்டின் அடையாளங்களாகும்.

சூரியனுக்கு அடுத்து பொங்கல் திருநாளில் சிறப்புப்பெறுவது உழவுத் தொழிலுக்கு இன்றியமையாது விளங்கும் மாடுதான். வயலில் ஏர் இழுப்பது, பரம்பு அடிப்பது, அறுவடை காலத்தில் சூடடிப்பது, களத்து நெல்லை களஞ்சியத்தில் சேர்ப்பது ஆகிய அனைத்துப் பணிகளையும் செய்வது மாடுதான். அதோடு, பாலையும் நெய்யையும் உணவாகக் கொடுத்து உடலை வளர்ப்பதும் மாடுதான். மாட்டுப் பொங்கலன்று மாடுகளைக் குளிப்பாட்டி, கொம்புகளுக்கு வண்ணம் தீட்டி, பொட்டிட்டு, மாலையிட்டு, பொங்கலிட்டு வணக்கம் செய்வது தமிழரின் உயிரிரக்கப் பண்பாட்டை வெளிப்படுத்திக் காட்டுகிறது. ஐந்தறிவு உயிர்களையும் தமிழர்கள் உயர்வாக மதித்துப் போற்றியுள்ளனர் என்பதற்கு இதனைவிட வேறு அடையாளம் வேண்டுமோ?

தைமாதத்தின் மூன்றாம் நாள் காணும் பொங்கல் என்றும் கன்னிப் பொங்கல் என்றும் வழங்கப்படுகிறது. இந்நாளில், ஒருவரை ஒருவர் கண்டும், உற்றார் உறவினர் வீடுகளுக்குச் சென்றும் கண்டு, கேட்டு, உண்டு, கலந்துரையாடி கொண்டாடுவர். கன்னிப் பெண்கள் ஒன்றாகக்கூடி பொங்கலிட்டு கடவுள் வழிபாடு செய்வர். இளைஞர்கள் தங்களின் வீரத்தை வெளிக்காட்ட காளைகளை விரட்டிப் பிடிப்பர். இதனைச் சல்லிக்கட்டு, ஏறு தழுவுதல், மஞ்சு விரட்டு என்று அழைப்பது வழக்கம். மொத்தத்தில் அனைவரையும் ஒன்றிணைத்து மனமகிழ்வை ஏற்படுத்தும் ஒற்றுமை விழாவாகப் பொங்கல் பெருநாள் இருந்துள்ளது. அதோடு, தமிழர்களின் வீர மரபைப் பேணிக்காக்கும் விழாவாகவும் இருந்துள்ளது.

உடல் உழைப்புக்கும் உழவுத் தொழிலுக்கும், அந்த உழவுக்கு உறுதுணையாக இருக்கும் கதிரவனுக்கும் மாடுகளுக்கும் மதிப்பளித்து நன்றிசெலுத்தும் உயர்ந்த நெறியைத் தம்முள்ளே கொண்டுள்ள இந்தப் பொங்கல் விழா, மதம் கடந்த நிலையில்தான் அன்றைய நாளில் கொண்டாடப்பட்டது. எனவேதான், பொங்கல் பண்பாடு சார்ந்த விழா எனப்படுகிறது. பொங்கல் விழா எந்தவொரு மதம் சார்ந்ததோ அல்லது சமயம் சார்ந்ததோ அன்று. தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட தமிழர், அவர் எந்தச் சமயம் சார்ந்தவராக இருந்தாலும் பொங்கலைக் கொண்டாடலாம். ஆகவே, பொங்கல் மதங்களைக் கடந்து மாந்த நேயத்தை முன்படுத்தும் முத்தமிழ் விழா என்பது அறியவேண்டிய ஒன்றாகும். பழந்தமிழரின் 'யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்' என்ற மாந்த நேயப் பண்பாட்டைப் பொங்கல் விழாவிலும் தெள்ளென காணமுடிகிறது.

பொங்கல் திருநாள் தைத்திங்கள் முதல்நாளில் வருவதால், தை முதல்நாளே தமிழாண்டுப் பிறப்பு என்றும் சொல்லப்படுகிறது. தை முதல் நாள் தமிழ்ப் புத்தாண்டாகவும் கொண்டாடப்படுகிறது. இதற்குக் காரணம், தை முதல் நாளில்தான் சூரியன் தட்சிணாயத்திலிருந்து அதாவது தென் திசையிலிருந்து உத்தராயணத்துக்கு அதாவது வடதிசைக்கு மாறுகிறது. மேலும், தமிழர்கள் ஓராண்டை ஆறு பருவங்களாகப் பிரித்து வைத்தனர். அவை, இளவேனில், முதுவேனில், கார், கூதிர், முன்பனி, பின்பனிக் காலம் எனப்படும். தமிழர் இளவேனில் காலத்தையே ஆண்டின் தொடக்கமாகக் கொண்டனர். இந்த இளவேனிற் காலமும் தைத்திங்களில்தான் தொடங்குகிறது. தைப்பிறப்பே தமிழாண்டின் தொடக்கம் என்பதற்கான சான்றுகள் நற்றிணை, குறுந்தொகை, புறநானூறு, கலித்தொகை முதலான தமிழ் இலக்கியங்களில் உள்ளன. இதிலிருந்து, தமிழர்கள் மிகப் பழங்காலத்திலேயே வானியல் கலையிலும் கணக்கியல் கலையிலும் தெளிவுபெற்றிருந்தனர் என்பது நமக்குத் தெரியவருகிறது. இந்த உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான், 1921ஆம் ஆண்டில் தனித்தமிழ் தந்தை மறைமலை அடிகளார் தலைமையில் பல்வேறு சமயங்களையும் சேர்ந்த ஐந்நூறு தமிழறிஞர்கள் ஒன்றுகூடி தைமுதல் நாளில் திருவள்ளுவர் பெயரில் தமிழுக்குத் தொடராண்டைத் தொடங்கினர்.

மொத்தத்தில், உழைப்பை மதித்தல், உழவுத் தொழிலுக்கு மதிப்பளித்தல், நன்றியுணர்வு, மாந்த நேயம், ஆன்ம நேயம் முதலான தமிழரின் உச்சமான பண்பாட்டு நெறிகளைப் பொங்கல் விழா வெளிப்படுத்திக் காட்டுகிறது. தமிழர்கள் வீர மரபுவழித் தோன்றல்கள் என்பதையும் பொங்கல் விழா விளக்குகிறது. அது மட்டுமல்லாமல், தமிழர் இயற்கை அறிவு, அறிவியல் நுட்பம், வானியல் கலை, கணக்கியல் முதலானவற்றில் பழங்காலத்திலேயே ஆழ்ந்த அறிவும் தெளிவும் பெற்றிருந்தனர் என்ற உண்மையை உலகத்திற்கு உணர்த்துகிறது. ஆக, மதம் கடந்த பெருநாளாகவும், பண்பாட்டு நெறிகளைப் பேணும் பண்பாட்டு விழாவாகவும், தமிழரின் ஒற்றுமையுணர்வை வளர்க்கும் பழம்பெரும் தமிழ்விழாவாகவும் சிறப்புப் பெற்றுள்ள பொங்கல் திருநாளைத் தமிழர்கள் வெகு சிறப்பாகக் கொண்டாட வேண்டும்; அதன் உண்மைப் பொருளறிந்து போற்ற வேண்டும். (முற்றும்)

தனித்தமிழ் நாள்காட்டி 2008

தமிழை முன்னெடுக்கும் உலகின் முதலாவது

தனித்தமிழ் நாள்காட்டி 2008

தமிழ் நாள்காட்டி வரலாற்றில் தனிப்பெரும் சிறப்பாக இதுகாறும் கண்டிராத மாபெரும் முயற்சியாக, முழுமையாகத் தமிழிலேயே நாள்காட்டி வெளிவந்துள்ளது. தமிழ் மொழி, இன, சமய, பண்பாடு சார்ந்த தமிழியல் மீட்பு, மேம்பாட்டுப் பணிகளை அமைதியாகவும் ஆக்ககரமாகவும் ஆற்றிவருகின்ற தமிழியல் ஆய்வுக் களம் இந்தத் தமிழ் நாள்காட்டியை வெளியிட்டுள்ளது. தமிழியல் ஆய்வுக் களத்தின் நிறுவனர் ஆய்வறிஞர் இர.திருச்செல்வம் இந்த நாள்காட்டியை வடிவமைப்புச் செய்துள்ளார்.

தமிழ்க்கூறு நல்லுலகம் முதன்முறையாகக் கண்டிருக்கும் தனித்தமிழ் நாள்காட்டியென இதனைத் துணிந்து குறிப்பிடலாம். இப்படியொரு அரிய சாதனை நம் மலேசியத் திருநாட்டில் நிகழ்ந்திருக்கிறது என்பது மலேசியத் தமிழர்களுக்குப் பெருமையளிக்கும் செய்தியாகும். முற்றும் முழுவதுமாகத் தமிழுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்து வடிவமைப்புச் செய்யப்பட்டுள்ள இந்த நாள்காட்டி தமிழர்கள் இல்லங்கள்தோறும் கண்டிப்பாக இடம்பெறவேண்டும்.

இந்தத் தனித்தமிழ் நாள்காட்டியின் தனிச்சிறப்புகள்

1.முழுமையாகத் தமிழிலேயே வடிவமைப்புச் செய்யப்பட்டுள்ளது.
2.திருவள்ளுவர் ஆண்டைப் பின்பற்றி மாதங்கள், கிழமைகள், நாட்கள் என அனைத்தும் தமிழ்ப்பெயர்களோடும் தமிழ் எண்களைப் பயன்படுத்தியும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
3.ஓரை(இராசி), நாள்மீன்(நட்சத்திரம்), பிறைநாள்(திதி) முதலியன தமிழில் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.
4.பெயர் சூட்டுவதற்கான எழுத்து அட்டவணையும் ஐந்திர(சோதிட)க் குறிப்புகளும் உள்ளன.
5.தமிழ் அருளாளர்கள், சான்றோர்கள், அறிஞர்கள், தலைவர்கள் ஆகியோரின் சிறப்பு நாட்களும் உருவப்படங்களும் உள்ளன.

6.பொதுவிடுமுறை, பள்ளி விடுமுறை, விழா நாட்கள் முதலான விவரங்களும் வழங்கப்பட்டுள்ளன.
7.ஆங்கில நாள்காட்டியை உள்ளடக்கியதோடு, தேவையான அளவு சமற்கிருதத் துணை விளக்கங்களும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.
8.தமிழியல் முறையில் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள விழைவோருக்கும் இனி வாழ முயல்வோருக்கும் வழிகாட்டியாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

9.வள்ளுவர் வள்ளலார் இணைந்திருக்கும் அட்டைப் படத்தோடு முழு வண்ணத்தில் தரமாகவும் கவரும் வகையிலும் அமைந்திருக்கிறது.

உள்ளத்தில் தமிழ் உணர்வும் ஊக்கமும் கொண்டு தமிழ்நலத்திற்காக மு‎ன்னின்று செயலாற்றும் தமிழ் அன்பர்களையும் ஆர்வலர்களையும் இலக்காகக் கொண்டு வெளியிடப்பட்டுள்ள இந்த நாள்காட்டியை வாங்கி ஆதரவு நல்குவதோடு பரப்பும் முயற்சியிலும் துணைநிற்குமாறு தமிழியல் ஆய்வுக் களம் கேட்டுக்கொள்கிறது.

தொடர்புக்கு : தமிழியல் ஆய்வுக் களம் (Persatuan Pengajian Kesusasteraan Tamil)

d/a No.17, Lorong Merbah 2, Taman Merbah, 14300 Nibong Tebal, SPS, P.Pinang, Malaysia.

தொலைப்பேசி : 6013-4392016 / 6012-4643401

இணையம் : aivukalam.6te.net

மின்னஞ்சல் : aivukalam@gmail.com

ஐயா பழ.வீரனார்க்கு வீரவணக்கம்

மலேசியத் திருமண்ணில் வந்துதித்த தமிழ்நெறி ஞாயிறு பாவலர் ஐயா அ.பு.திருமாலனார் அவர்களின் தமிழ்ப் பாசறையில் உருவாகி, தமிழே தன்னுடைய உயிராகி, தமிழரே தன்னுடைய உணர்வாகி காலமெல்லாம் தமிழ்மொழி இன சமய விடுதலைக்கும் வாழ்வுக்கும் தன்னை ஈகப்படுத்திக்கொண்ட தமிழ்ப் போராளி ஐயா பழ.வீரனார் அவர்கள்(வயது 54) கடந்த 1-9-2007ஆம் நாள் காரிக்கிழமை இரவு மணி 10.10க்குத் தமிழ்ப்பற்றாளர்களை ஆழந்த துயரத்தில் ஆழ்த்திவிட்டு இறைவன் திருவடி சேர்ந்தார்கள். அன்னாரின் தமிழ்ப்பணிகள் மலேசியத் திருமண்ணில் பொன்னெழுத்துகளால் பொறிக்கப்பட வேண்டியன. பின்னாளின் மலேசியத் தமிழரின் வரலாற்றை எவரேனும் எழுதப் புகுந்தால் ஐயா பழ.வீரனாரின் அரும்பணிகளை விட்டுவிடுவாரானால் அது மிகப்பெரும் வரலாற்றுப் பிழையாகப் போய்முடியும். அந்த அளவுக்குத் தமிழுக்கும் தமிழருக்கும் பெரும்பணி செய்துள்ள அன்னாரின் ஆதன் அமைதிபெற எல்லாம் வல்ல அருட்பெருஞ்சோதி ஆண்டவரின் தனிப்பெரும் கருணையை வேண்டிக்கொள்கிறேன். அன்னாரின் அன்புசால் குடும்பத்தினர் எல்லாருக்கும் எனது ஆழந்த இரங்களைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். அன்னாரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை அறிய கீழ்க்காணும் இணைய இணைப்பைச் சொடுக்கவும்.
இணைய இணைப்பு:- http://www.mozhi.net/palaveerar/Palaveerar.htm

தமிழர்க் குமுகாயக் குறைபாடுகள்

அருட்பெரும் சோதி! அருட்பெரும் சோதி!

தனிப்பெருங் கருணை! அருட்பெரும் சோதி!

5-10-2007ஆம் நாள் அருட்பேரொளி வள்ளற் பெருமான் அருள்வருகைத் திருநாள். ஆருயிர்க்கெல்லாம் அன்புசெய்ய இப்பூவுலகம் வருவிக்கவுற்ற வள்ளலாரின் நினைவாக இக்கட்டுரை வெளியிடப்பெறுகிறது.

வள்ளலார் வாழ்ந்த காலத்தில் தாம் சார்ந்திருந்த சமயமும், தாம் வாழ்ந்துவந்த குமுகாயமும் குறையுடையவை என்பதையும், அவற்றின் கொள்கைகளும் பணியும் அன்றையத் தேவைகளை ஈடுசெய்வதுபோல் அமையவில்லை என்பதையும் உணர்ந்தார். அடிகளார் குமுகாயத்திலும் சமயத்திலும் கண்ட மிகப்பெரும் குறைகள் மூன்றாகும். அவற்றை இனி காண்போம்.

1. அவர் காலத்தில் கண்ட முழுமுதற் குறைபாடு சமயப்பூசல் ஆகும். அன்று சமயங்கள் பலவாக இருந்தன. சமயங்களிடையே உட்பூசலும் வெளிப்பூசலுமாக பெரும்போர் நடைபெற்று வந்தது. சைவ சமயத்தார்க்கும் வைணவ சமயத்தார்க்கும் இடையே கருத்து முரண்பாடு; சைவ வேதாந்திகளுக்கும் சித்தாந்திகளுக்கும் இடையே பிணக்கு; சைவ வடகலையாளர்களுக்கும் தென்கலையாளர்களுக்கும் இடையே போராட்டம்; இந்துக்களுக்கும் கிறித்துவர்களுக்கும், இந்துக்களுக்கும் முகமதியர்களுக்கும் இடையே கடும் எதிர்ப்புணர்வு; கடவுளை நம்புவோர்க்கும் கடவுள் மறுப்பாளர்களுக்கும் இடையே தகராறு. இவற்றையெல்லாம் கண்ணுற்ற வள்ளலார் இந்தப் போர்களும் பிணக்குகளும் பொருளற்றவை என்று உணர்ந்தார்.

2. இந்தச் சமயங்களுக்கும் மதங்களுக்கும் அடிப்படை அவற்றின் தத்துவ நூல்களான சாத்திரங்கள், புராணங்கள்; இதிகாசங்கள்தாம். எனவேதான், சமயம் சார்ந்த நூல்களில் அவருக்கு நம்பிக்கை குறைந்தது. அவை நன்மை செய்வதற்குப் பதிலாகப் பெரும் தீமையே செய்கின்றன என்று வள்ளலார் கருதினார்.

3. அடிகளார் கண்ட அடுத்த குறை, குமுகாய அமைப்பில் நிலவிய குறையாகும். சாதி உயர்வு தாழ்வுகள் தலைவிரித்தாடின. சாதிச் சண்டைகளும் தீண்டாமையும் பெருகிய அளவில் இருந்தன. சாதிக்குள்ளும் கோத்திர குலப் பிரிவுகள் மக்களுக்குள் மேலும் பிளவுகளை ஏற்படுத்தின. இவற்றால் இழப்புகள்தாம் அதிகமே தவிர நலமிக்க வாழ்க்கை இல்லை; ஒற்றுமை இல்லை; மாந்தநேயம் இல்லை. இதன் காரணத்தினால் மக்களிடையே முன்னேற்றமும் இல்லை. மாறாகக் கலகமும், சண்டையும், பகைமையும், காழ்ப்பும் வளர்ந்தன.

மொத்தத்தில், அன்று வழக்கில் இருந்த சமயங்கள், அவற்றைத் தாங்கிநின்ற நூல்கள்; அவைகளை ஆதரித்து நின்ற குமுகாய அமைப்பு ஆகிய இவைஅ அனைத்தையும் அடிகளார் கண்டு மனம் வருந்தினார். வாடிய பயிரைக் கண்டதும் தம்முடைய மனம் வாடிப்போன வள்ளலார் மக்கள் வாடுவதைக் கண்டு எவ்வளவு மனவேதனைக்கு ஆளாகியிருப்பார் என்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமா?

அவர்க்கு இயல்பாக அமைந்திருந்த இறைநம்பிக்கை மட்டும் எந்தச் சூழலிலும் ஆட்டம் காணவில்லை. எனவே தெய்வநம்பிக்கையோடு கூடிய சீர்திருத்தப் பணிசெய்ய அவர் முன்வந்தார். ஆகையால், அவர் சமயவாதியாக மட்டும் இல்லாமல் சீர்திருத்தவாதியாகவும்; தெய்வ நம்பிக்கையற்ற வெற்றுச் சீர்திருத்தவாதியாக இல்லாமல் தெய்வ நம்பிக்கையோடு இணைந்த சீர்திருத்தக்காரராகவும் அவரால் திகழ முடிந்தது.

வள்ளலார் காலத்தில் இருந்த இந்தக் குறைபாடுகள் தற்காலத்தில் சற்றே குறைந்திருந்தாலும் முற்றிலுமாக அழிந்துவிடவில்லை. தமிழினத்தின் இந்தக் குறைபாடுகள் நீங்கவேண்டுமானால், தமிழ் மக்கள் வள்ளலார் காட்டியுள்ள வழிநடந்து தெய்வநம்பிக்கையுடன் இணைந்த சீர்திருத்தக் கொள்கைகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
மூலம்:- வள்ளலாரின் இறைமைக் கோட்பாடு

இணைய இணைப்பு:- http://www.vallalar.org/

தமிழ் இலக்கணம்

மக்கள் தம் கருத்தைப் பிறருக்குத் தெரிவிப்பதற்குப் பயன்படும் ஊடகமாக அல்லது கருவியாகப் பயன்படுவதுதான் மொழி. ஒரு குறிப்பிட்ட ஒலிக் கூட்டம் காலங்காலமாக மக்களிடையே பயின்று, பழகி, பக்குவமடைந்து, பண்பட்டு இறுதியில் ஒரு மொழியாக அடையாளம் பெறுகின்றது.

ஒரு மொழியைப் பேசும் ஒவ்வொருவரும் அம்மொழியைப் பயன்படுத்தும் ஆற்றலைக் கொண்டிருக்கின்றனர். எழுத்துகளைச் சேர்த்துச் சொற்களாவும், சொற்களைச் சேர்த்துச் சொற்றொடர்களாகவும் உருவாக்கும் திறனைப் பெற்றிருப்பதால் குறிப்பிட்ட சூழலுக்கு ஏற்றாற்போல் வாக்கியங்களை உருவாக்கிக் கருத்துகளாக வெளிப்படுத்துகின்றனர். இவ்வாறு, வாக்கியங்களை முறைப்படுத்தி கருத்தைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தும் முயற்சிதான் அம்மொழிக்கான வரம்புகளையும் வரையறைகளையும் ஏற்படுத்தியது. இதுவே பின்னாளில் அந்தக் குறிப்பிட்ட மொழிக்குரிய இலக்கணமாக நிறுவப்பட்டது.

ஒரு மொழிக்கு இலக்கணம் உருவாகுவதற்கு முன் அம்மொழி பேச்சு வழக்கிலும் இலக்கியத்திலும் பன்னூற்றாண்டுகள் பயின்று பக்குவமடைந்து வளம்பெற்றிருக்க வேண்டும். ஒரு மொழியின் பெருமை முதலில் அம்மொழியிலுள்ள இலக்கியங்களாலும் பின்னர் அம்மொழிக்குரிய இலக்கணத்தாலும் விளங்கும். எந்தவொரு மொழியையும் பிழையில்லாமல் திருத்தமாகப் பேசவும் எழுதவும் கற்கவும் கற்பிக்கவும் அதன் இலக்கணம் இன்றியமையாததாகும். ஒரு மொழியைப் பழுதுபடாமல் பாதுகாக்கும் அரண் இலக்கணமே என்றால் மிகையன்று.

அவ்வகையில், தமிழ் மொழியின் இலக்கண வரம்பு மிகவும் சிறப்புடையது. தமிழ்மொழியின் பண்டைய இலக்கண நூலாகக் கருதப்படுவது அகத்தியம் எனும் நூலாகும். இந்நூல் பற்றிய தெளிவான விவரங்களும் சான்றுகளும் முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லை.

ஆதலால், தமிழ் இலக்கணத்திற்கான முதல் நூலாகத் தொல்காப்பியம் போற்றப் பெறுகிறது. தொல்காப்பியம் கி.மு.ஆறாம் நூற்றாண்டில் தொல்காப்பியரால் எழுதப்பெற்ற நூலென்பது ஆய்வறிஞர்களின் கருத்தாகும். தொல்காப்பியம் காலத்தால் மிகவும் தொன்மையானது; கருத்தால் மிகவும் செப்பமானது. உலகமொழிகளின் இலக்கண வரம்பினை விளக்கும் நூல்கள் அனைத்திற்கும் முற்பட்டதாகத் தொல்காப்பியம் கருதப்படுகிறது.

தமிழ் இலக்கணத்தை எழுத்து, சொல், பொருள் என்ற மூன்று நிலைகளில் பகுத்துக் கூறுவதோடு, தமிழ்ப் பண்பாட்டின் செம்மாந்த நிலையை தெளிவுற விளக்கும் ஒப்பற்ற நூலாகவும் தொல்காப்பியம் இருக்கிறது. தோன்றிய நாள்முதல் இன்றைய நாள்வரையிலும் இனிவரும் காலங்கள் தோறும் செந்தமிழின் செல்வக்கடலாக வீற்றிருக்கும் தனிப்பெரும் நூல் தொல்காப்பியமே என்றால் அதனை மறுப்பார் எவருமிலர்.

தொல்காப்பியத்திற்கு அடுத்து, வடமொழியின் செல்வாக்கு ஓங்கியிருந்த காலத்தில் அதன் ஆதிக்கத்திற்கு ஈடுகொடுக்கும் வகையில் எழுந்த மற்றொரு இலக்கண நூல்தான் நன்னூல். கி.பி 13ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் தோன்றிய இந்நூலின் ஆசிரியர் பவணந்தி முனிவர் என்பார். நன்னூல் எழுத்திலக்கணம் சொல்லிலக்கணம் ஆகியன பற்றி மிகவும் நிறைவாக விளக்கும் நூலாகக் கருதப்பெருகின்றது.

தமிழ் இலக்கணத்தை விளக்க வீரசோழியம், யாப்பருங்கலம், யாப்பருங்கலகாரிகை, தண்டியலங்காரம், புறப்பொருள் வெண்பாமாலை, இலக்கண விளக்கம், தொன்னூல் விளக்கம் முதலிய பல்வேறு நூல்களும் இருந்துள்ளன. மேலும், பிற்காலத்தில் பாட்டியல் என்னும் இலக்கண நூல்களும் எழுந்துள்ளன.

தொல்காப்பியர் காலத்தில் எழுத்து, சொல், பொருள் என முப்பிரிவுகளாக இருந்த தமிழ் இலக்கணம், பின்னாளில் எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி என ஐந்தாக விரிந்து இன்றளவும் நிலைபெற்று வருகின்றது.

உலக மொழிகளுள் முதன் முதலாக இலக்கணம் கண்ட பெருமை தமிழ் மொழியையே சாரும் என்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். தமிழிலக்கணம் போன்றதொரு இலக்கணச் சிறப்பும் செழுமையும் வேறெந்த மொழிக்கும் இல்லை. அதனால்தான் என்னவோ தாம் தோன்றிய காலத்தில் இருந்த இலத்தீனம், கிரேக்கம், உரோமானியம், எகிப்தியம், சமஸ்கிருதம், பாலி, சீனம், இப்ரூ முதலான பழம்பெரும் மொழிகள் எல்லாம் அழிந்தும்; சிதைந்தும்; திரிந்தும்போன பின்பும்கூட இன்றளவும் உலகப் பெருமொழிகளுக்கு நிகராக வலம் வந்துகொண்டிருக்கிறது; வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது நம் தாய்த் தமிழ்மொழி.